Još jedan delić slagalice koja čini istoriju čovečanstva upravo je pronađen na Sinajskom poluostrvu. Egipatske vlasti su potvrdile otkriće lokaliteta koji karakteriše kontinuitet korišćenja tokom skoro deset hiljada godina. Na tamošnjoj visoravni Um, arheolozi su naišli na nalazište koje je Hišam El-Leiti iz Vrhovnog saveta za starine opisao kao prirodni muzej pod vedrim nebom.
Reč je o prostranoj stenovitoj formaciji koja se proteže u dužini od 100 metara, skrivajući stotine tragova koje su ljudi ostavili u različitim epohama: od duboke praistorije pa sve do islamskog doba.
Prirodna tvrđava koja pamti lovce, trgovce i pastire
Srce ovog lokaliteta je prirodno sklonište u steni. Njegov plafon prekrivaju desetine crteža rađenih crvenim pigmentom. To su prikazi životinja, zagonetni geometrijski simboli i scene koje se mogu interpretirati kao odraz svakodnevnog života. Ono što ovo mesto čini izuzetnim jesu slojevi istorije poređani poput stranica u knjizi. Odmah pored prastarih crteža nalaze se natpisi na nabatejskom jeziku, koji su koristili trgovci, kao i arapski zapisi iz kasnijih vekova.
Unutrašnjost skloništa priča još opipljiviju priču. Ostaci ognjišta, kamene pregrade i slojevi životinjskog izmeta direktni su dokazi da je ovo mesto milenijumima služilo kao sigurna luka. Štitilo je generacije od pržećeg sunca i ekstremnih uslova surovog pustinjskog pejzaža. Ministarstvo ukazuje na to da neki od ovih crteža odražavaju stil života i ekonomske aktivnosti ranih ljudskih zajednica. Nalaz nas primorava da Sinaj ne posmatramo samo kao pustinjsku barijeru, već kao dom pun života za lovce, pastire i putujuće trgovce.
Novo poglavlje u istoriji regiona i savremeni izazovi
Za egipatsko ministarstvo, na čijem je čelu Šerif Fati, ovo otkriće predstavlja snažan argument u narativu o dugoj i složenoj istoriji zemlje. Sinaj je vekovima bio strateška raskrsnica puteva koji povezuju Afriku sa Azijom, pa nije ni čudo što su se tragovi tako različitih kultura sačuvali baš tamo. Nalaz se savršeno uklapa u tekuće planove turističkog razvoja juga poluostrva, fokusirane oko planinskog grada Sveta Katarina.
Ovaj megaprojekat, koji ima za cilj da transformiše region u glavnu atrakciju, ima i svoju drugu, manje optimističnu stranu. Lokalne beduinske zajednice sa zabrinutošću posmatraju ove promene, strahujući od marginalizacije i gubitka veze sa zemljom svojih predaka. To je klasična dilema koja spaja zaštitu nasleđa sa ekonomskim razvojem. Religijski kontekst je ovde neprocenjiv, jer je manastir u podnožju planine Horeb mesto koje poštuju vernici judaizma, hrišćanstva i islama. Lokalitet na visoravni Um podseća nas da je, pre nego što je Sinaj postao cilj hodočašća, on desetinama generacija bio jednostavno – dom.
