Grenland nije samo u fokusu vesti zbog teritorijalnih pitanja, već je i poprište fascinantnih naučnih otkrića koja nam dolaze direktno iz svemira. Naučnici su, koristeći satelitsku tehnologiju, identifikovali blizu 8.000 plutajućih tepiha makroalgi, što predstavlja prekretnicu u razumevanju morskih ekosistema.
Ovo otkriće zabeleženo je kod jugozapadne obale Grenlanda i ponovo demonstrira presudnu važnost ovih vodenih prostranstava u skladištenju ugljenika u dubinama okeana. Rad je objavljen u prestižnom naučnom časopisu Science of The Total Environment, pružajući nove dokaze o tome kako ugljenik zarobljen u priobalnim zonama može završiti u najdubljim delovima mora.
Satelitsko mapiranje i precizna merenja
Studija je analizirala više od 1.300 slika visoke rezolucije sa satelita Sentinel-2, koji pripada evropskom programu Copernicus. Zahvaljujući specifičnim algoritmima i indeksu detekcije plutajućih algi, naučnici su uspeli da mapiraju tačno 7.973 tepiha makroalgi rasutih po kontinentalnom pragu jugozapadnog Grenlanda i u Labradorskom moru.
Veličina ovog otkrića je značajna jer potvrđuje da se ne radi o izolovanim slučajevima, već o rasprostranjenom i ponavljajućem fenomenu. Do sada je prisustvo ovih plutajućih masa bilo poznato samo kroz ograničena i fragmentarna zapažanja. Daljinska detekcija omogućila je da se po prvi put kvantifikuje njihov stvarni obuhvat u ovom regionu Severnog Atlantika.
Putovanje algi ka dubinama okeana
Da bi rekonstruisali kretanje algi, naučni tim je kombinovao satelitske snimke sa podacima sa 305 plutajućih uređaja koji prate ponašanje okeanskih struja. Rezultati ukazuju na to da makroalge mogu putovati stotinama kilometara od obale Grenlanda ka otvorenom okeanu, a putovanja traju od 12 pa do više od 60 dana. Tokom tog vremena, one zadržavaju svoju strukturu dovoljno dugo da dosegnu zone gde se dinamika okeana značajno menja.
U zimskom periodu, procesi kao što je duboka konvekcija (izazvana razlikama u temperaturi i gustini vode) mogu povući ove alge ka velikim dubinama. Kako tonu, strukture koje im omogućavaju plutanje kolabiraju pod pritiskom, a organski ugljenik ostaje zarobljen u dubokom okeanu. Ovo otkriće popunjava prazninu u razumevanju globalnog klimatskog balansa, potvrđujući da su priobalni ekosistemi neophodni ne samo za biodiverzitet, već i za stabilnost klime na Zemlji.
